اثرات مشاجره های خانوادگی بر روی فرزندان چیست؟

مشاهده خشونت و کتک کاری والدین برای کودکان بسیار دردناک است، این اتفاق جزو دردناک ترین مواردی است که کودک می تواند تجربه کند.

بر اساس نظر روانشناسان و مشاوران، پدر و مادر تا پنج سالگی باید از هر گونه بحث و دعوا در مقابل فرزندان خود خودداری کنند.

وقتی اختلافی بین پدر و مادر به وجود می آید، باید با حفظ آرامش و خونسردی نظرات و اعتراض خود را نسبت به یکدیگر بیان کنند. تا با صحبت کردن و گفت و گو به طور منطقی به توافق برسند.

در این صورت کودک شرایط را آرم می بیند و دچار استرس نخواهد شد. این کار باعث می شود تا کودک این نوع رفتار را از پدر و مادر یاد بگیرید و بیاموزد که در این شرایط چطور با قضیه برخورد کند

هیچ وقت نظرات یکدیگر را به تمسخر نگیرید، بااین کار کودک می فهمد که افراد می توانند نظرهای مختلفی داشته باشند، اما باید با احترام و منطق با آن ها برخورد کرد.

مشاجره های خانوادگی چه اثری بر کودکان دارد؟

مشاجره های خانوادگی و اختلاف میان والدین، اثرات روانی زیادی بر روی کودک می گذارد. بخاطر داشته باشید که کودک شما همه چیز را به خاطر می سپارد، بنابراین از تاثیر رفتار خود غافل نباشید.

مهم ترین اثرات روانی مشاجره های خانوادگی شامل موارد زیر می باشد:

  • اختلال در خواب
  • مشکل در یادگیری و توجه
  • کاهش انگیزه
  • تحریک پذیری
  • اضطراب
  • ترس
  • احساس عدم امنیت روانی
  • اختلال در برقراری ارتباط
  • افسردگی

بر اساس نظر مشاوران، کودکان نباید متوجه اختلاف پدر و مادر شوند و تا جایی که امکان دارد والدین باید کودکان را دور از اختلافات زناشویی قرار دهند .

اگر کودک متوجه اختلافات شود، شروع به سوال پرسیدن می کند. در این حالت باید به صورت ساده و کلی برای کودکان عامل اختلاف توضیح داده شود و کودک نباید احساس ناامنی و نگرانی داشته باشد.

والدین باید خیال فرزندشان را در مورد حل شدن اختلافات راحت کنند و به هیچ وجه نباید در مورد اختلاف ها و جروبحث ها با فرزندشان درد و دل کنند.

حل اختلاف با همسر

تربیت کودکان، مشکلات زناشویی و مشاجره های خانوادگی

یکی از عواملی که باعث اختلاف بین زوجین می شود، تربیت کودکان است. زوجین پیش از اینکه با یکدیگر ازدواج کنند باید در مورد مسائلی مهم به تفاهم برسند و یکی از این مسائل مربوط به بچه دار شدن می باشد.

موضوعات زیر نمونه ای از مسائلی است که زوجین باید پیش از ازدواج در آن به تفاهم برسند:

  • زمان بچه دار شدن
  • تعداد فرزندان
  • فاصله سنی فرزندان
  • اصول تربیتی فرزندان
  • میزان آمادگی کافی برای بچه دار شدن

مراقبت از کودک

بر اساس نظر مشاوران و روانشناسان زوجین قبل از بچه دار شدن باید به توافق های کاملی برسند. این کار بسیار ضروری است، زیرا مسئولیت نگه داری از فرزند بسیار سخت و طاقت فرسا می باشد و زوجین در این راه باید به یکدیگر کمک کنند.

والدین باید با فرزند خود رفتار درستی داشته باشند و هرگز نباید کودک خود را مجبور کنند که از میان پدر و مادر یک نفر را انتخاب کند.

علاوه بر این، پدر و مادر باید رفتار آموزنده داشته باشند و الگوی مناسبی برای فرزندان خود فراهم کنند. والدین اولین کسانی هستند که کودک می بینید و از رفتارهای آن ها الگو برداری می کند، بنابراین آن ها باید با ابراز علاقه، محبت و احترام با یکدیگر برخورد کنند و نسبت به کارهای یکدیگر قدردان و سپاس گذار باشند تا فرزندشان نیز این رفتارها از آن ها یاد بگیرد.

اگر در مورد تربیت فرزند خود متوجه شدید که همسرتان روش اشتباهی را در پیش گرفته و رفتار و واکنش غلطی را نسبت به فرزندتان داشته است، در آن لحظه با همسر خود مخالفت نکنید بلکه در وقت مناسب در مورد برخورد صحیح با او گفت و گو کنید.

اگر کودکتان کار اشتباهی انجام داد، هرگز دست به تنبیه بدنی و فیزیکی نزنید زیرا حس بدی را به کودک خود انتقال خواهید داد و این کار ممکن است احساساتی مانند خشم، کینه و یا حس بی ارزش بودن را برانگیزد. در بیش تر شرایط دیده می شود که این احساسات تا دوران بزرگسالی نیز ادامه پیدا می کند.

مشاجره های خانوادگی

رابطه با همسر

رابطه خود با همسرتان را در سطح خوبی نگه دارید و هیچ گاه فرزندانتان را دلیلی برای دور شدن و فاصله گرفتن از همسرتان قرار ندهید. رابطه عالی با همسر به سلامت روحی کودک کمک می کند.

هرگز در مقابل فرزندتان از همسرتان بد نگویید و از همسرتان به فرزندتان شکایت نکنید.

در تربیت فرزند بسیار مهم است که والدین باید یکدیگر به تفاهم رسیده باشند و در رفتار با کودک یکسان عمل کنند. اگر والدین هرکدام یک نوع تربیتی را در پیش بگیرند، فرزند معمولا گیج می شود و نمی تواند عملکرد درستی نشان دهد.

والدین باید به راحتی محبت خود را به فرزندشان ابراز کنند تا بتوانند حس امنیت را به کودک خود انتقال دهند. احساس امنیت برای کودکان از اهمیت زیادی برخوردار است و عدم وجود آن، زمینه ساز اختلالات رفتاری در بزرگسالی می شود.