ترس از به دام افتادن در محیط باز (Agoraphobia) یک اختلال اضطرابی است که به عنوان ترس از موقعیت هایی که در آن فرار می تواند دشوار باشد و یا در صورت انجام چیزی بد اتفاق می افتد، کمک نمی کند.

اگر از قرارگیری در مترو یا میان جمعیت رنج می برید و استرس می گیرید، حتما مقاله را مطالعه کنید.

این کلمه از کلمه یونان باستان “agora”  می آید، که اشاره به مکان مونتاژ یا بازار دارد.

این شرایط اغلب به عنوان ترس از فضاهای باز اشتباه است، اما در واقع پیچیده تر است.

ترس از به دام افتادن در محیط باز ممکن است ترس از جمعیت، پل ها و یا تنها بودن را در بر داشته باشد

حدود ۱٫۸ میلیون آمریکایی که بیش از ۱۸ سال سن دارند و یا حدود ۰٫۸ درصد بزرگسالان دارند، بدون هیچ سابقه ای از اختلال هراس، آگونپاشی دارند.

سن شروع عادی ۲۰ سال است.

ترس از محیط باز تشخیص تا درمان فوبیای گیر افتادن در جمعیت

حقایق کلی در مورد ترس از به دام افتادن در محیط باز

در اینجا برخی از نکات کلیدی در مورد ترس از به دام افتادن در محیط باز وجود دارد.

ترس از به دام افتادن در محیط باز اغلب بعد از یک یا چند حملات هراس ایجاد می شود.

این می تواند منجر به ترس های مختلفی مانند ترس از فضاهای باز و ترس از مکان هایی که فرار از آن دشوار است مانند آسانسور.

ترس از به دام افتادن در محیط باز می تواند برای یک فرد برای ترک خانه خود دشوار است.

علائم فیزیکی شامل درد قفسه سینه، سرگیجه و تنگی نفس است.

ترس از به دام افتادن در محیط باز اغلب با داروهای ضد افسردگی یا داروهای کاهش اضطراب درمان می شود.

اکثر افراد مبتلا به ترس از به دام افتادن در محیط باز می توانند از طریق درمان بهتر شوند.

ترس از به دام افتادن در محیط باز چیست؟

ترس از به دام افتادن در محیط باز اجتناب شدید از موقعیت هایی است که می تواند باعث وحشت شود.

ترس از به دام افتادن در جمعیت در راهنمای تشخیصی و آماری اختلال روانی ۵ (DSM-5) به عنوان یک اختلال اضطرابی فهرست شده است.

اختلال اضطراب هنگامی است که احساس اضطراب از بین نمی رود و در طول زمان به بدتر شدن می رسد.

یک نوع اختلال اضطرابی یک اختلال هراس است که در آن حملات هراس و احساس ناگهانی ترور می توانند بدون هشدار رخ دهند.

ترس از به دام افتادن در محیط باز یکی از اختلالات ترسناک است.

اماکن هایی که می توانند ترس از به دام افتادن در محیط باز را ایجاد کنند.

شامل مواردی می شود که باعث می شود فرد احساس خجالت، ناراحتی یا تله کند، مانند مناطق شلوغ، پل ها، حمل و نقل عمومی و مناطق دور افتاده.

اکثر افراد پس از داشتن یک یا چند حملات هراس انگیز، یک ترس از به دام افتادن در جمعیت ایجاد می کنند.

این حملات باعث می شود آنها از حملات بیشتر بترسند، بنابراین آنها سعی می کنند از وضعیتی که حمله رخ داده است جلوگیری شود.

افراد مبتلا به آگورافوپیا ممکن است از یک همراه برای کمک به مکان های عمومی به کمک نیاز داشته باشند و گاه ممکن است احساس کنند که قادر به ترک خانه نیستند.

تغییرات اخیر در معیارهای تشخیصی

شرایط تشخیص اخیرا تغییر کرده است. از سال ۲۰۱۳ ، DSM-5 اعلام می کند که افراد مبتلا به ترس از به دام افتادن در محیط باز دیگر نیازی به تایید بیش از حد اضطراب خود را در رابطه با علت ترس و وحشت نداشته باشند .

در DSM-4 فردی که سن کمتر از ۱۸ سال دارد باید شرایطی برای حداقل ۶ ماه برای دریافت تشخیص داشته باشد.

در DSM-5 مدت ۶ ماه به تمام بیماران گسترش یافته است.

این امر برای جلوگیری از تشخیص بیش از حد ترس های گذرا و یا زودگذر و غیر مرتبط است.

DSM-4 نیز تشخیص اختلال هراس و آگورافوبی را مرتبط می کند، اما این تغییر در DSM-5، زیرا تعداد قابل توجهی از بیماران مبتلا به آگارا فوبیا علائم وحشت را تجربه نمی کنند.

اختلال هراس و آگورافوبیا در حال حاضر دو تشخیص جداگانه هستند و برچسب “ترس از به دام افتادن در محیط باز با یا بدون اختلال هراس” دیگر اعمال نمی شود.

10 روش درمان طبیعی افسردگی

درمان

ترس از به دام افتادن در محیط باز معمولا با ترکیبی از دارو و روان درمانی درمان می شود.

درمان برای اکثر افراد مبتلا به ترس از به دام افتادن در محیط باز موثر است، اما اگر افراد کمک اولیه نکنند ، ممکن است درمان شوند.

داروی ترس از محیط باز

متخصصان بهداشت و درمان می توانند یک یا هر دو نوع داروهای زیر را تجویز کنند.

مهار کننده های بازجذب سروتونین انتخابی (SSRIs) نوعی از داروهای ضد افسردگی هستند که می توانند برای درمان زخم ها تجویز شوند.

انواع داروهای ضد افسردگی نیز ممکن است تجویز شوند، اما عوارض جانبی ممکن است بیشتر باشد.

داروهای ضد اضطراب ، همچنین به عنوان بنزودیازپین شناخته می شوند، آرام بخش هستند که می توانند علائم اضطراب را در کوتاه مدت از بین ببرند.

بنزودیازپین ها می توانند عادت کنند.

داروهای ضد افسردگی ممکن است شروع به دوز بالاتری کنند و به آرامی کاهش می یابند.

شروع و پایان دادن به دوره ضد افسردگی بعضی اوقات می تواند منجر به عوارض جانبی شبیه به حمله هراس شود، و از این رو توصیه های احتمالی توصیه می شود.

درمان ترس از جمعیت مشاورانه

روان درمانی فوبیای گیر افتادن در جمعیت

ترس از به دام افتادن در جمعیت اغلب با روان درمانی درمان می شود

روان درمانی شامل کار با یک درمانگر برای کاهش علائم اضطراب می شود تا شخص احساس امنیت و تواناتر شدن را داشته باشد.

درمان شناختی-رفتاری ( CBT ) تمرکز بر تغییر افکار است که این بیماری را ایجاد می کند.

فرد ممکن است یاد بگیرد:

بعید است که ترس درست باشد

این اضطراب در طول زمان کاهش می یابد و علائم را می توان تا زمانیکه این کار را انجام دهد

چگونه برای مقابله با علائم

چگونگی درک و تحریک دیدگاه های تحریک شده در موقعیت های ناشی از استرس را کنترل کنید

چگونه افکار و افکار ناشی از وحشت را تشخیص داده و جایگزین کنیم

چگونه برای مدیریت استرس

یک وظیفه ممکن است تصور کردن شرایطی باشد که موجب اضطراب شوند، از حداقل تا ترس ترین کار کنند.

درمانگرانی که از آگونپوشی مراقبت می کنند ممکن است درمان اولیه را بدون نیاز به بیمار به دفتر درمانگر ارائه دهند.

گزینه ها ممکن است شامل تلفن یا درمان آنلاین، بازدیدهای خانگی یا جلسات درمان در مکان هایی باشد که بیمار ایمن می کند.

حمایت خانواده همچنین می تواند با نشان دادن درک و کمک به فرد بیش از حد فشار آورد.

راهنمایی های خودآموز برای مدیریت علائم

مراقبت از خود که ممکن است کمک کند عبارتند از:

چسبیدن به یک برنامه درمان توصیه شده

یادگیری نحوه استراحت و دستیابی و حفظ آرامش

تلاش برای مقابله با موقعیت های ترسناک، زیرا این امر می تواند آنها را کمتر ترسناک کند

اجتناب از داروهای الکل و تفریحی

با فعالیت بدنی، رژیم غذایی متعادل و خواب کافی سالم نگه دارید

علائم ترس از گیر افتادن در فضاهای باز

ترس از به دام افتادن در محیط می تواند به ترس از فضاهای باز، فضاهای شلوغ و یا فضاهای کوچک منجر شود.

ترس از به دام افتادن در محیط می تواند به عنوان ترکیبی از ترس، احساسات و علائم فیزیکی ارائه شود.

یک فرد مبتلا به آگورافوبا معمولا از ترس است :

  • صرف وقت به تنهایی
  • بودن در مکان های شلوغ، فضاهای باز یا فضاهای کوچک
  • خجالت زده یا خجالت زدن
  • از دست دادن کنترل در یک مکان عمومی
  • دیگران خیره می شوند
  • از دست دادن سلامت
  • مرگ، و یا اینکه یک حمله ترسناک تهدید کننده زندگی است

ترس اصلی این است که در وضعیتی قرار بگیریم که در صورت تهدید شدن کمک یا فرار امکان پذیر نخواهد بود.

احساسات دیگر ناشی از فوبیا

به غیر از ترس، فرد مبتلا به آهورافوبی ممکن است احساسات زیر را تجربه کند:

  1. جدایی از دیگران
  2. بی نظمی
  3. تحریک
  4. از دست دادن کنترل
  5. احساس که بدن واقعی نیست
  6. یک احساس که محیط واقعی واقعی نیست
  7. بعضی از افراد بیش از حد وابسته به دیگران هستند و برای مدت طولانی باقی می مانند.
  8. علائم فیزیکی

علائم فیزیکی ترس از محیط باز

علائم فیزیکی نیز ممکن است رخ دهد، مانند:

  • درد قفسه سینه یا ناراحتی
  • سرگیجه
  • قلب مسابقه ای
  • تنگی نفس
  • تعریق
  • لرزش
  • ناراحتی معده ، تهوع و اسهال
  • سوزش و لرز
  • خفه کن

افرادی که در معرض حملات هراس هستند ممکن است تغییری در نحوه رفتار و عملکرد در خانه، مدرسه یا محل کار داشته باشند.

آنها ممکن است سعی کنند از شرایطی که باعث حملات بیشتر می شوند جلوگیری کنند.

آنها ممکن است غمگین یا افسرده شوند و ممکن است خودکشی را در نظر بگیرند.

برخی ممکن است از مواد مخدر و الکل استفاده کنند.

مطالعه اخیر سوئیس اخیرا نشان داد که سطح التهاب کم درجه همچنین در طول زمان در افراد مبتلا به ترس از محیط باز افزایش می یابد.

این نشان می دهد که افراد مبتلا به این بیماری ممکن است خطر بالاتری از آترواسکلروز و بیماری قلبی عروقی داشته باشند .

تست پیش از ازدواج

ریشه های فوبیای گیرافتادن در محیط باز

چرا اتفاق می افتد که آگونپاشی اتفاق می افتد معلوم نیست، اما تصور می شود که مناطقی از مغز که کنترل پاسخ ترس را بازی می کنند، نقش مهمی ایفا می کنند.

عوامل محیطی مانند حمله قبلی یا حمله فیزیکی نیز کمک می کنند.

همانطور که شواهدی وجود دارد که اختلالات اضطرابی در خانواده ها اتفاق می افتد، عوامل ژنتیکی نیز ممکن است در آگونپوشی و سایر اختلالات هراس و اضطراب نقش داشته باشد.

در بعضی افراد، پس از یک یا چند حمله وحشت زده، رخ می دهد و آنها شروع به ترس از شرایطی می کنند که می تواند به طور بالقوه منجر به حملات ناگهانی در آینده شود.

سایر اختلالات هراس یا هراس میتوانند نقش تکاملی را بازی کنند.

تشخیص بیماری 

ترس از به دام افتادن در محیط باز معمولا پس از مصاحبه با یک متخصص مراقبت های بهداشتی، معمولا در حوزه روانپزشکی تشخیص داده می شود.

این متخصص علائم و نشانه ها را ارزیابی خواهد کرد.

خانواده یا دوستان ممکن است با توصیف رفتار فرد کمک کنند. معاینه فیزیکی ممکن است شرایط دیگری را که به طور بالقوه باعث ایجاد علائم می شود را کنار بگذارد.

معیارهای تشخیصی برای ترس از به دام افتادن در محیط باز در DSM-5 عبارتند از اضطراب یا ترس شدید در مورد داشتن در حداقل دو مورد از موارد زیر که مشخص است که برای فرار از کمک یا پیدا کردن آن مشکل است:

  • در حمل و نقل عمومی
  • در یک فضای باز
  • در یک فضای بسته
  • در یک جمعیت یا صف
  • خارج از خانه تنها

معیارهای تشخیصی ترس از محیط باز

معیارهای تشخیصی دیگر عبارتند از:

  • ترس یا اضطراب که معمولا به یک وضعیت خاص مرتبط است
  • ترس یا اضطراب نسبت به خطر واقعی وضعیت
  • اجتناب از یک وضعیت و یا نیاز به یک همراه برای مقابله با آن
  • استقامت یک وضعیت با شدت شدید
  • ناراحتی یا مشکلات در زمینه های زندگی ناشی از ترس، اضطراب یا اجتناب
  • ترس و واهمه مداوم درازمدت

چشم انداز درمانی مشاورانه

با درمان، یکی از سه نفر در نظر گرفته می شود که در نهایت غلبه بر ترس از به دام افتادن در محیط باز و دوباره تجربه نکنند.

در حدود نیم تجربه برخی از بهبود، اما آنها ممکن است هنوز هم دارای علائم در زمان استرس، به عنوان مثال.

حدود ۱ در ۵ نفر نمیتوانند بهبود پیدا کنند و با شرایط زندگی خود ادامه دهند.

ترس از به دام افتادن در جمعیت و محیط باز می تواند عمیق عملکرد روزانه فرد را تحت تاثیر قرار دهد.

هر کسی مبتلا به علائم باید با پزشک خود تماس بگیرد. درمان اولیه به احتمال زیاد منجر به نتیجه مثبت می شود.

منبع : کانون مشاوران ایران